yoğun karlı günlerin ardından güneşi bekliyor şimdi gözlerim. sırtımda onca yükün ağırlığı varken her şeye yeniden başlamak, tüm yaşananları unutmak ve tüm yankılara karşı sessiz...
kabuk bağlamayacak yara yoktur sevgili adını anmadan geçecek belki bir ömür.. sızlıyor mu şimdi avuçlarım? diner, süzülür, kurur... körpe yalnızlıklar sarmış dört yanımı kalabalıklara yakışır belki bir gün bu hoyratlığım... ...
..... kalksam yerimden sola yatsam sığar mıyım yanıbaşına? alır mısın seni sığdırdığım o küçük yüreğime? bileklerim acıyor kelepçelerinden yana yatıyorum sahte işte her şey...sahte... yok musun ne? kan susmuş,sesinin yankısı ağlamaklı... sezmiş...