kabuk bağlamayacak yara yoktur sevgili

adını anmadan geçecek belki bir ömür..

sızlıyor mu şimdi avuçlarım?

diner, süzülür, kurur...

körpe yalnızlıklar sarmış dört yanımı

kalabalıklara yakışır belki bir gün bu hoyratlığım...

 

tüm yansımalarda bir sığınak bulur kendine düşlerim

alır, terkeder ve ışıklara karışır korkularım...

ve sen

işte o an dinmiş ağrılarımın artçıları olursun zaman zaman...

 

her vakit gülerek acır ruhuna teslim bıraktığım sevdam

seninle olmaya alışmak varken

beni özler durur her an...

sevdam benden bir parça kalmışken koyuluklarında

paralayan tüm ihmallerinle uçurumlarda bekler durur

kendini vurur...

 

mayınlı bir tarla benim için senden kalan anılar

satır arası çocukluğum,

gece yarıları erik hırsızlığım,

gökgürültü korkularım,

ne olur dön diye haykıran her bir sızım

artık birer acı coğrafyadır

çok geç zamanlardan beri hükümsüz kılınmıştır...

 

                                                 Arzellaa....